Նինջա կինոներ

Պատմում են, որ առաջին նինջա բումը (ninja boom) տեղիա ունեցել 60ականների Ճապոնիայում: Ճապոնական ստուդիաները էդ վախտերով մի քանի ֆիլմ հանեցին նինջաների մասին /մեծ մասամբ ոչ էդքան լավը, թեկուզ միջները շատ լավերն էլ կան/, ինչով նինջաներին դարցրին պոպ մշակույթի կերպարներ: Առաջին նինջա բումը մնացած աշխարհի համար անցավ համեմատաբար աննկատ` Ճապոնիան մասս մեդիայի առումով դեռ չուներ էն հսկայական ազդեցությունը, որն ունի հիմա: Ինչը չի կարելի ասել երկրորդ նինջա բումի մասին:

Գեյշայատեսություն ու ճապոնական սինեմատոգրաֆ

Երբ 2008-ին բախտ վիճակվեց լինել Ճապոնիայում, ես առիթը բաց չթողեցի ու մի ազատ երեկո, գիշերվան մոտ, գնացի գեյշաներին նայելու` համարելով, որ մշակութային ծրագիրը անավարտա լինելու առանց գեյշաների: Իհարկե, խիստ սահմանափակ ֆինանսների պայմաններում /որոնց զգալի մասը արդեն ծախսվել էր զանազան գրքերի, մարտարվեստային թաշախուստի, հուշանվերների ու մանգայի վրա/ ոչ մի խոսք անգամ գնալ չէր կարող գեյշաների հետ երեկո անցկացնելու մասին, նենց որ երեկոյի էդ մասը որոշեցի թողեմ մինչև հարուստ և/կամ հայտնի դառնամ: Պարզվեց, որ բաց երկնքի տակ, էնել գիշերը, գեյշա հանդիպելը շատ դժվարա, ու որ իրանք իրանց տնակներում են, որտեղ անփող մտնել չարժի:

Ժամանակակից ճապոնական մշակույթ ու ոչ միայն

Կարծիք կա, որ ճապոնացի տղաները վառռռում են:

Պաշտոնապես հայտարարում եմ, որ այլևս ունեմ նոր ամենասիրած երգ /ինքը իմ մասին ոնց որ լինի :P/: Ճապոնական "Նանդե Դարոու" երգը վստահորեն գահընկեց արեց Դահլեր Մեհնդիի "Տունակ Տունակ Տուն" երգին: Ներկայումս թոփ եռյակը հետևյալն է /վիդեոները կցվում են/`

1. Տետսու և Տոմո, "Նանդե Դարոու"
2. Դահլեր Մեհնդի, "Տունակ Տունակ Տուն"
3. Kenny Rogers & First Edition, "Gutterballs"

Գեղեցկուհու Երգը

"Թռչող դաշույնների տունը" գեղարվեստական կինոնկարը շատ գեղեցիկա ու լավը` թեկուզ չի հասնի նույն ռեժիսորի հանճարեղ "Հերոսին": Ֆիլմում մի պահ հնչումա "Գեղեցկուհու Երգը", որի բառերը գրվել են մոտ մ.թ.ա. 80թ. Չինաստանում: Գեղեցկագույն երգա` քչերն են կարող նման կերպ գովերգել կնոջ գեղեցկությունը: Գրվելա էդ վախտվա կայսեր ֆավորիտուհու եղբոր կողմից` սեփական քրոջ մասին: Ամեն անգամ լսելուց հետո դեռ երկարա գլխիս մեջ մնում, ու շատ դժվարա դուրս գալիս:

Սև Լուսին ու նման բաներ

Երբ առաջին անգամ տեսա այս տեսահոլովակը, վրովս սարսուռ անցավ: Չէ, ինքը այդքան էլ սարսափազդու չի, ոչ էլ ես եմ էդքան տպավորվող: Ուղղակի էդ շրջանում Գուսթավ Մայրինքի "Արևմտյան Պատուհանի Հրեշտակն" էի կարդում, ու շրջապատված էի էդ գրքի հանելուկներով: Ալքիմիկ ալեգորիաներ, Ջոն Դի, միջնադարյան Եվրոպա, սև մոգություն - ու նաև Սև Իսաիսը ու Ասայա Շոտոկալունգինան, իրա ժամանակակից մարմնավորումը: Ուղեղս շատ լարված աշխատում էր գրքի հանելուկները բացահայտելու համար, վարկածներ ստուգում, թեորիաներ մշակում, գրքեր կարդում:

Կաստա - Вокруг Шум

Հիմա սովորաբար ռեպ ու հիփ հոփ չեմ լսում` թեկուզ դպրոցական ու վաղ բուհական տարիներին լուրջ տարված էի:

Բայց դե մեկ մեկ նենց բաներա պատահում, որ մեծ հաճույքով լսում եմ: Կաստա առաջ էլ էի լսել, դուրս շատ էկել էր: Ու ահագին ուրախացա, երբ եղբայրս իրանց նոր տեսահոլովակի լինք ուղարկեց, ու պարզվեց, որ չնայած երաժշտական ճաշակներս քիչմ փոխվել են, տղեքի վառռռելը մեկա դուրս գալիսա: Իրոք որ` հզոր են արտասանում, բառերը մեկը մյուսի հետևից մեխում եմ, իսկ կլիպը հանածա շատ ագրեսիվ, կրքոտ ու թունդ:

Սպարտակ

Չեմ սիրում բազմասերիանոց ֆիլմեր: Եթե որոշ մուլտեր նայում եմ գերագույն հաճույքով /տես Simpsons, Family Guy, South Park, King of the Hill և այլն/, ապա Lost-ի, Heroes-ի ու էն մեկի, որ քանի սերիայա բանտից են փախնում, կողքով միշտ մի տեսակ անտարբեր եմ անցել: Ժամանակը քիչ էր, սերիալները հետաքրքիր չէին, համենայն դեպս իմ համար: Բայց դե վերջը ինձ էլ քաշին:

Ախր երբ սերիան սերիայի հետևից արյան գետեր են հոսում, պոկած գլուխներ ձեռքեր ոտքեր են ստեղ ընդեղ թռնում, գժական սյուժեյա ու գլադիատորներ են իրար հետ կռվում, ու նենց գեղեցիկ են իրար դոմփում, որ ոչ մի ուրիշ սերիալում տենց չեն դոմփել` ակամա սկսում ես նայել: Իսկ հաշվի առնելով, որ մի հատ ել Հին Հռոմի սիրածս ժամանակաշրջանի մասինա իրա դեպքերով /այսինքն լավ ծանոթ եմ գրեթե բոլոր պատմական անձանց` ու թեկուզ պատմականորեն անթերի չի, բայց մեկա նույն Gladiator-ից հազար գլուխ լավնա/` պարզա դառնում, որ չքաշվելն գրեթե անհնար էր: